چاپ صفحه |  صفحه نخست سامانه |  نویسندگان |  اطلاعات تفضیلی |  دانلود مقاله | دانشگاه علوم پزشکی تبریز |
| نویسنده | نفر چندم مقاله |
|---|---|
| امیر تراب میاندوآب | اول |
| منصور غفوری فرد | دوم |
| سعیده غفاری فر | سوم |
| سوگند حبیبی | چهارم |
| عنوان | متن |
|---|---|
| خلاصه مقاله | مقدمه: آموزش مبتنی بر شبیهسازی بهعنوان یکی از پیشرفتهترین و مؤثرترین رویکردهای آموزش در علوم پزشکی، در سالهای اخیر رشد چشمگیری یافته است. با این حال، تحولات سریع فناوری، ظهور ابزارهای نوین یادگیری مانند واقعیت ترکیبی، هوش مصنوعی، و متاورس، و نیز تغییرات در نسل یادگیرندگان، نیازمند نگاهی آیندهنگر به توسعه و سیاستگذاری در این حوزه است. هدف از این مطالعه، طراحی یک مدل پیشبینی آیندهنگر برای آموزش مبتنی بر شبیهسازی با استفاده از روش دلفی و تحلیل روندهای جهانی در حوزه آموزش علوم پزشکی بود. روشها: این پژوهش در دو فاز طراحی و اجرا شد. فاز اول، یک مطالعه مرور نقشهای (Scoping Review) بر اساس دستورالعمل PRISMA-ScR بود. جستجوی سیستماتیک در پایگاههای PubMed، Scopus، Web of Science، Embase و Google Scholar برای شناسایی مقالات منتشر شده در فاصله سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۲5 انجام شد. مطالعاتی وارد شدند که به روندهای جهانی، فناوریهای نوظهور و چشمانداز آینده آموزش شبیهسازی در علوم پزشکی پرداخته بودند. دادهها بهصورت موضوعی کدگذاری و تحلیل شدند. در فاز دوم، جهت اعتبارسنجی روندهای استخراجشده و توسعه مدل پیشبینی، از روش دلفی سهمرحلهای استفاده شد. در هر مرحله، شرکتکنندگان میزان اهمیت، احتمال وقوع و تأثیر روندهای شناساییشده را ارزیابی کردند. در این بخش، ۲۵ نفر از خبرگان دانشگاهی، سیاستگذاران آموزشی، متخصصان شبیهسازی و آیندهپژوهان حوزه سلامت بهصورت هدفمند انتخاب شدند. روندها و پیشرانهای شناساییشده در سه راند متوالی دلفی مورد ارزیابی قرار گرفتند. شاخص نسبت اعتبار محتوا (CVR) و میانگین رتبهبندی برای تحلیل میزان توافق استفاده شد و مؤلفههایی که به اجماع نرسیدند حذف شدند. بر اساس نتایج دلفی، یک مدل سهلایهای طراحی گردید. یافتهها: در روش دلفی، اجماع خبرگان بر ۹ مؤلفه کلیدی حاصل شد که در طراحی مدل نهایی لحاظ گردید. مدل نهایی مشتمل بر سه لایه اصلی بود: ۱) روندها و پیشرانهای جهانی (نظیر تحول فناوری (AI، XR، متاورس)، دادهمحوری، تغییر نقش اساتید و یادگیرندگان، یادگیری شخصیسازیشده، الزامات اخلاقی و قانونی نوین در شبیهسازی و گسترش آموزش بینحرفهای و تیم محور)، ۲) راهبردهای پاسخ و انطباق سازمانی (از جمله توسعه زیرساختها، بازآموزی هیئتعلمی، بازنگری در برنامه درسی) و ۳) پیامدهای آیندهنگر آموزشی (مانند افزایش اثربخشی آموزشی، بهبود آمادگی بالینی، و چابکی سیستم آموزشی). این مدل میتواند به عنوان نقشه راهی برای دانشگاهها، مراکز شبیهسازی و سیاستگذاران حوزه آموزش پزشکی در مسیر آیندهسازی استفاده شود. نتیجهگیری: برنامهریزی آیندهنگر در آموزش مبتنی بر شبیهسازی مستلزم شناخت روندهای نوظهور و تدوین مدلهای انعطافپذیر است. مدل ارائهشده در این مطالعه میتواند ابزار راهبردی برای طراحی سیاستها، توسعه منابع و انطباق نظام آموزشی با تحولات جهانی باشد. |
| کلمات کلیدی | مدل پیشبینی، آموزش مبتنی بر شبیهسازی، روش دلفی، آینده پژوهی، روندهای جهانی، علوم پزشکی |
| نام فایل | تاریخ درج فایل | اندازه فایل | دانلود |
|---|---|---|---|
| article.pdf | 1404/07/26 | 306448 | دانلود |
| abstract.docx | 1404/07/26 | 16332 | دانلود |
