چاپ صفحه |  صفحه نخست سامانه |  نویسندگان |  اطلاعات تفضیلی |  دانلود مقاله | دانشگاه علوم پزشکی تبریز |
| نویسنده | نفر چندم مقاله |
|---|---|
| محمد شاه پوری | اول |
| حامد داداشی | دوم |
| رعنا جهانبان اسفهلان | سوم |
| عنوان | متن |
|---|---|
| خلاصه مقاله | هدف: هدف از انجام این مطالعه سنتز نانوذره مبتنی بر دندریمر حساس به هایپوکسی با قابلیت تغییر اندازه و شارژ سطحی جهت نفوذ عمقی به سلول های هایپوکسیک توموری است. روش کار: برای اینکار، دندریمر نسل 5 حاوی داروی دوکسوروبیسین را با پوششی از mPEG-Azo-COOH از پیش سنتز شده کنژوگه کردیم تا نانوذرات mPEG-Azo-PAMAM (PAP@DOX) سنتز شود. مشخصه یابی نانوذرات با میکروسکوپ SEM،DLS ، پتانسیل زتا و تست هایH-NMR ،FTIR صورت گرفت. بررسی عملکرد نانوذرات حساس به هایپوکسی با انجام تست های مختلف مولکولی و سلولی دوبعدی و سه بعدی در رده MB-231 MDA- سرطان پستان ارزیابی شد. یافته ها: نتایج حاصل از MTT نشان داد تفاوت معنا داری بین PAP و PAMAMG5 از لحاظ زیست سازگارپذیری وجود داشته و نیز اثر PAP@DOX بطور معنی داری بیشتر از DOX خالی در شرایط هایپوکسیک است. نتایج حاصل از رنگ آمیزی سلولی DAPIو Annexin V-FITC/PIنیز نشان می دهد نفوذ دارو و القا آپوپتوز سلولی بالای 90% در اسفروئید های سلولی داشت. رنگ آمیزی DCFHنشان داد میزان تولید رادیکال های فعال اکسیژن تحت تاثیر PAP@DOX در شرایط هایپوکسی بیشتر از شرایط نرموکسی بود. همچنین نتایج real time PCR کاهش معنی دار در بیان ژن های دخیل در استم سل زایی و تهاجم mTOR ، HIF-1α، Notch1و افزایش بیان ژن های دخیل در آپوپتوز Bax ,Caspase3را نسبت به گروه کنترل داشت. نتیجه گیری: بطورکلی انتقال فعال و هدفمند داروی دوکسوربیسین به کمک PAP با هدف کاهش توکسیستی با استفاده از لایه پگ و افزایش عملکردی اختصاصی نانوذره با استفاده از لینکر حساس به هایپوکسی(آزوبنزن) بیشترین کارایی جهت از هدفگیری سلول های سرطانی پستان MDA-MB-231 را دارا بود. |
| کلمات کلیدی | سرطان پستان، هایپوکسی، PAMAMG5، آزوبنزن، متوکسی پلی اتیلن گلیکول، آپوپتوز |
| نام فایل | تاریخ درج فایل | اندازه فایل | دانلود |
|---|---|---|---|
| shahpouri poster.pdf | 1402/08/10 | 154375 | دانلود |
| Shahpouri abstract.docx | 1402/08/24 | 114007 | دانلود |
