چاپ صفحه |  صفحه نخست سامانه |  نویسندگان |  اطلاعات تفضیلی |  دانلود مقاله | دانشگاه علوم پزشکی تبریز |
| نویسنده | نفر چندم مقاله |
|---|---|
| غلامعلی دهقانی | اول |
| احمد پورعباس | دوم |
| عنوان | متن |
|---|---|
| کلمات کلیدی | محتوا، برنامه درسی، پزشکی عمومی، پاسخ گویی اجتماعی، پژوهش کیفی |
| خلاصه مقاله | مقدمه: برنامه درسی آموزش عالی ابزار علمی و اجتماعی نیرومندی است که ضمن ترسیم چگونگی و حدود انتقال دانش و مهارتها، تجربه وسیع علمی برای دانشجویان محسوب می شود. در عصر حاضر، آموزش عالی بر اثر عواملی مانند کاهش کیفیت آموزش و عدم تناسب آنها با نیازهای دانشجو و جامعه با چالش های زیادی روبرو بوده است؛ لذا بسیاری از صاحب نظران اعلام داشته اند، در پاسخ به این چالش ها، آموزش عالی برای ارتقای کیفیت فرصت های یادگیری، باید در محتوای برنامه های درسی آینده جهت گیری نوینی را دنبال کند. پاسخ گویی اجتماعی به صورت اتفاقی رخ نمی دهد، بلکه باید محتوای آموزشی مربوط به آن در برنامه درسی پزشکی لحاظ گردد. یکی از مشکلات برنامه درسی فعلی محتوای نامناسب آن است که پوشش دهنده مفهوم پاسخ گویی اجتماعی نیست. بنابراین این مطالعه با هدف طراحی محتوای برنامه درسی مبتنی بر پاسخ گویی اجتماعی در دوره پزشکی عمومی انجام پذیرفت. روش اجرا: این مطالعه، پژوهشی کیفی بود که براساس روش تحلیل محتوای کیفی با مشارکت 12 استاد و 5 پزشک عمومی از دانشگاه علوم پزشکی تبریز انجام شد. نمونه های آماری به روش هدفمند انتخاب و تجارب و دیدگاه های آنان تا رسیدن به مرحله اشباع داده ها مورد استفاده قرار گرفت. در این مطالعه از روش مصاحبه نیمه ساختارمند برای گردآوری داده ها استفاده شد و تحلیل آنها نیز براساس رویکرد تحلیل محتوای قراردادی اناجام پذیرفت. نتایج: باتوجه به تحلیل داده های گردآوری شده در این تحقیق، تعداد 260 کد به دست آمد که پس از حذف کدهای تکراری و ادغام موارد مشابه، کدهای استخراج شده، 5 تم اصلی و 36 تم فرعی بدست آمد. تم های اصلی و فرعی استخراج شده از این مطالعه عبارتند از: علوم و مهارت های بالینی (دانش بالینی بسته به نیازهای محلی؛ گرفتن شرح حال؛ معاینه فیزیکی؛ اقدامات عملی؛ مراقبت از بیمار؛ انجام تست های آزمایشگاهی و تشخیصی؛ تجویز منطقی داروها؛ بازتوانی بیمار؛ طب مکمل یا جایگزین؛ مهارت حل مسأله؛ توسعه تفکر انتقادی؛ مهارت استدلال بالینی؛ رویکرد کل نگری و جامع؛ یادگیری مادام العمر و خودراهبر)؛ علوم سلامت (نیازهای سلامت جامعه؛ تغییرات سیمای سلامت جامعه؛ تامین، حفظ و ارتقای سلامت فرد و جمعیت تحت پوشش؛ طب پیشگیری؛ عوامل خطرساز سلامتی فرد و جامعه؛ تعیین وضعیت سلامتی فرد و جمعیت تحت پوشش؛ اپیدمیولوژی اجتماعی؛ پژوهش در حیطه سلامت؛ پزشکی مبتنی بر شواهد)؛ علوم رفتاری، اجتماعی و اخلاق حرفه ای (ویژگی های جمعیتی؛ زمینه های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی؛ سنت های محلی؛ تعهد و رفتار حرفه ای؛ اخلاق پزشکی)؛ مهارت های ارتباطی و رهبری (مهارت ارتباط مؤثر با بیمار و همراهان و همکاران؛ سازماندهی و رهبری؛ تیم سازی و کارگروهی؛ مدیریت بحران) و سازماندهی محتوا (واحدهای درسی انتخابی در زمینه اجتماعی؛ مرتبط نمودن محتوای بالینی با نقش های حرفه ای؛ ادغام علوم بالینی با علوم رفتاری و اجتماعی؛ ادغام تئوری با عمل) بحث و نتیجه گیری: در راستای آموزش پزشکی پاسخ گو در مقابل نیازهای جامعه تحت پوشش، ضروری است که محتوای دروس تدریس شده در دانشکده های پزشکی بر اساس اولویت های سلامت جامعه شکل گیرد. هم چنین محتوای برنامه درسی بایستی به شکل ادغام یافته و در محیط های آموزشی متناسب با کلاس درس، مراکز بهداشتی و درمانی، کلینیک ها و بیمارستان های آموزشی برای دانشجویان ارائه گردد تا دانشجویان ضمن شناخت مشکلات و بیماری های بالینی افراد جامعه و دریافت آموزش های مقتضی، مشکلات و آسیب های اجتماعی افراد را نیز مورد بحث، بررسی و ریشه یابی قرار داده و با برقراری ارتباط نزدیک با خانوارها، نسبت به شناسایی مشکلات و شیوه برخورد با آنها اقدام نمایند. |
| نام فایل | تاریخ درج فایل | اندازه فایل | دانلود |
|---|---|---|---|
| medical education.pdf | 1402/02/09 | 114632 | دانلود |
| Curriculum Content.pdf | 1402/02/12 | 296153 | دانلود |
