آثار درمانی تحریک الکتریکی براسپاستیسیتی اندام فوقانی پس از سکته مغزی
آثار درمانی تحریک الکتریکی براسپاستیسیتی اندام فوقانی پس از سکته مغزی
نویسندگان: وحیده توپچی زاده تبریزیان , فریبا اسلامیان , محمد رهبر , داریوش سوادی اسکوئی , مهناز طالبی
کلمات کلیدی: تحریک الکتریکی- اسپاستیسیتی- دامنه حرکت- سکته مغزی- بزرگسالان
نشریه: 36322 , 6 , 32 , 2011
| نویسنده ثبت کننده مقاله |
محمد رهبر |
| مرحله جاری مقاله |
تایید نهایی |
| دانشکده/مرکز مربوطه |
طب فیزیکی وتوانبخشی |
| کد مقاله |
74751 |
| عنوان فارسی مقاله |
آثار درمانی تحریک الکتریکی براسپاستیسیتی اندام فوقانی پس از سکته مغزی |
| عنوان لاتین مقاله |
آثار درمانی تحریک الکتریکی براسپاستیسیتی اندام فوقانی پس از سکته مغزی |
| ناشر |
6 |
| آیا مقاله از طرح تحقیقاتی و یا منتورشیپ استخراج شده است؟ |
خیر |
| عنوان نشریه (خارج از لیست فوق) |
|
| نوع مقاله |
Original Article |
| نحوه ایندکس شدن مقاله |
ایندکس شده در مجلات داخلی دانشگاه |
| آدرس لینک مقاله/ همایش در شبکه اینترنت |
|
| ضایعات سیستم عصبی مرکزی ممکن است منجر به اسپاستیسیتی گردند که مقاومت در برابر حرکات طبیعی را افزایش می دهد. درمان های مختلفی جهت کاهش اسپاستیسیتی پیشنهاد شده اند. هدف از این مطالعه بررسی کارآیی درمانی تحریک الکتریکی در اسپاستیسیتی اندام فوقانی پس از سکته مغزی است. روش بررسی: در یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده، 75 بیمار با اسپاستیسیتی اندام فوقانی پس از سکته مغزی طی مدت 19 ماه در مرکز آموزشی درمانی امام خمینی تبریز بررسی شدند. این بیماران بطور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند: گروه E که تحریک الکتریکی در سطح موتور بر عضلات اکستانسور ساعد گرفتار دریافت نمودند؛ گروه F که تحریک الکتریکی در سطح حسی بر عضلات فلکسور ساعد گرفتار دریافت نمودند؛ و گروه C یا شاهد که تحریک الکتریکی غیرحقیقی دریافت کردند. تحریک الکتریکی بمدت 15 روز، 5/0 ساعت روزانه در دو گروه مداخله اعمال گردید. تمرینات کششی نیز در تمامی بیماران صورت گرفت. قدرت مشت کردن، شاخص عملکردی دست، دامنه حرکت فعال و غیرفعال و شدت اسپاستیسیتی بر اساس مقیاس آشورث در سه گروه پیش از درمان، به محض توقف آن و 6 هفته بعد تعیین و مقایسه شد. یافته ها: میزان بهبود اسپاستیسیتی شش هفته پس از اتمام درمان با تحریک الکتریکی بطور معنی داری در گروه F نسبت به گروه شاهد بیشتر بود. میزان بهبود عملکرد اندام فوقانی بلافاصله و شش هفته پس از اتمام درمان در دو گروه F و E بطور معنی داری بهتر از گروه شاهد بود. میزان قدرت مشت کردن بلافاصله و شش هفته پس از اتمام درمان با تحریک الکتریکی در گروه E و در درجه بعد در گروه F بطور معنی داری بیشتر از گروه شاهد بود. میزان بهبود دامنه حرکتی فعال در برخی موارد (فلکسیون و اکستانسیون) شش هفته پس از اتمام درمان با تحریک الکتریکی در گروه E بطور معنی داری بیشتر از گروه شاهد بود. نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه فعلی، تحریک الکتریکی بطور مکمل یکدیگر در سطوح اکستانسور و فلکسور اندام فوقانی همراه با تکنیک های کششی می تواند باعث بهبود اسپاستیسیتی و عملکرد پس از سکته مغزی گردد. |
| نام فایل |
تاریخ درج فایل |
اندازه فایل |
دانلود |
| STUDY ON THERAPEUTIC EFFECTS OF ELECTRICAL STIMULATION ON UPPER LIMB SPASTICITY FOLLOWING STROKE.pdf | 1399/10/12 | 20955215 | دانلود |