چاپ صفحه |  صفحه نخست سامانه |  نویسندگان |  اطلاعات تفضیلی |  دانلود مقاله | دانشگاه علوم پزشکی تبریز |
| نویسنده | نفر چندم مقاله |
|---|---|
| احمد اصل هاشمی | اول |
| عنوان | متن |
|---|---|
| خلاصه مقاله | مقدمه: امدادگران از جمله اولین افرادی هستند که پس از حوادث چه طبیعی ویا غیر طبیعی به محل حادثه میرسند. جو ناشی از سانحه و تلاش برای نجات آسیب دیدگان سبب می گردد تا امدادگر از وضعیت بدنی خود حین کمک رسانی غافل گردد و پس از چند روز خود درگیر مشکلات جسمی می گردد. هدف از این مقاله آشناسازی عوامل دست اندرکار امدادرسانی و مسئولین از آسیب های فیزیکی ناشی از امدادرسانی و ارائه راهکارهای پیشگیری از بروز اختلالات اسکلتی-عضلانی در امدادگران میباشد. یافته ها : نتایج حاصل از بررسی های بالینی مهمترین عوارض فیزیکی در امدادگران در طول سالها مراجعه به کلینیک های فیزیوتراپی عبارتند از دردهای ستون فقرات (فتق دیسک خصوصاً در سطح L4 – L5 و L5 – S1 ، اسپاسم های شدید عضلات، درگیری مفاصل Facet و اختلالات مفصل ساکروایلیاک)، پیچ خوردگی های مچ پا، کشیدگی تاندونهای عضلات اطراف مفصل شانه (تاندونیت سوپرا اسپیناتوس) و دردهای مفصلی زانو می باشد. بحث و نتیجه گیری: اگر چه امدادگران قبل از بروز حوادث در آمادگی کامل بسر می برند اما لازم است آموزشهای تخصصی در زمینه بهداشت مفاصل و ستون فقرات نیز داشته باشند. فتق دیسکهای بین مهره ای شایعترین عارضه جدی در امدادگران می باشد که بعلت اعمال نیروی زیاد بر روی ستون فقرات در وضعیت نامناسب رخ میدهد که ضعف عضلات ستون فقرات نیز موجب تشدید آن می شود. پیچ خوردگی های مچ پا معمولاً بعلت ناهموار بودن محل حادثه (خصوصاً هنگام زلزله)، خیس بودن محیط (در موارد سیل و یا امدادرسانی آتش نشانان) و یا اختلال در عملکرد عضلات می باشد. |
| کلمات کلیدی | سانحه، آسیب فیزیکی، امدادگری، فیزیوتراپی |
| نام فایل | تاریخ درج فایل | اندازه فایل | دانلود |
|---|---|---|---|
| emdad.pdf | 1399/09/22 | 96000 | دانلود |
| New Microsoft Word Document.docx | 1399/09/22 | 185925 | دانلود |
