| نویسنده | نفر چندم مقاله |
|---|---|
| امیر حسین جعفری روحی | اول |
| عنوان | متن |
|---|---|
| خلاصه مقاله | هیپرتانسیون ریه گاها در کودکان مبتلا به بیماریهای خواب، اختلالات هیپوونتیلاسیون آلوئولی و بیماریهای رستریکتیو بعلت هیپوکسی مزمن و اسیدوز بوجود می آید. بیماران مبتلا به سندرمهای هیپوونتیلاسیون ناشی از کاهش تحریک تنفسی، بیماریهای نوروماسکولار و اختلالات محدود کننده قفسه سینه و اختلالات خواب که نیاز به حمایت تنفس مکانیکی بویژه در منزل دارند، نیازمند تهویه غیر تهاجمی هستند. در گروه سنی کودکان اغلب درمان هیپرتانسیون ریه محدود به استفاده از روشهای دارویی است و بکارگیری تهویه غیر تهاجمی نیاز به تجربه و مهارت بیشتری دارد. در بعضی از مراکز دنیا بکارگیری موفقیت آمیز آن را گزارش کرده اند. در کشور ما موارد محدودی از بکارگیری آن وجود دارد. در این گزارش موارد بکارگیری آن در گروه سنی کودکان در بیمارستان کودکان دانشگاه علوم پزشکی تبریز، بررسی شده است. تهویه غیر تهاجمی، حمایت تهویه ای بدون بکار گیری لوله داخل تراشه می باشد. این تکنیک به آرامبخشی کمتری نسبت به جایگذاری لوله داخل تراشه نیاز دارد و نیاز به پارالیز و فلج عضلات تنفسی ندارد. در این روش رفلکسهای راه هوایی بیمار حفظ می شود و احتمال پنومونی کمتر است ولی بعلت اینکه محافظت کافی از راه هوایی وجود ندارد، احتمال آسپیراسیون بالا است. مدالیته های غیر تهاجمی بکار رفته معمولا CPAP و یا BiPAP می باشد. BiPAP شامل فشار راه هوایی مثبت دمی و فشار راه هوایی مثبت بازدمی میباشد. IPAP سبب متعادل شدن auto-PEEP و کمتر شدن بار عضلات تنفسی و کاهش کار تنفس می گردد. همچنین یک اثر برونکودیلاتوری اعمال می کند. EPAP میتواند بصورت stent راه هوایی عمل کند. استفاده از یک ماسک صورت و یا بینی well-fitting و مراقبت از نزدیک جهت راحتی بیمار مورد نیاز است. اغلب بیماران BiPAP را بخوبی تحمل می کنند. |
| کلمات کلیدی | هیپرتانسیون ریه، تهویه مکانیکی غیر تهاجمی، هیپوونتیلاسیون، کودکان |
| نام فایل | تاریخ درج فایل | اندازه فایل | دانلود |
|---|---|---|---|
| Doc1.pdf | 1399/05/12 | 147874 | دانلود |
| Ped update tabriz.pdf | 1399/05/12 | 90670 | دانلود |