بررسی تاثیر تجویز مزمن وارنیکیلین بر شاخص های شناختی و فعالیت الکتریکی هیپوکمپ در مدل آلزایمر ناشی از آمیلوئید بتا در موش های صحرایی

مجریان: سعید صدیق اعتقاد

خلاصه روش اجرا: 48 موش صحرایی نر 8 هفته‎ای (gr300-250) که در شرایط یکسانی از دما (20-22)، رطوبت (% 5 ± 50)، محیط عاری از پاتوژن های اختصاصی و سیکل h 12/12 روز/شب نگه‎داری می‎شوند را به صورت تصادفی به 6 گروه 6 تایی تقسیم می کنیم: I-گروه کنترل II-گروه Sham جراحی III-گروه بتا آمیلوئید IV-گروه بتا آمیلوئید + 0.1 mg/kg وارنیکیلین V-گروه بتا آمیلوئید + 1 mg/kg وارنیکیلین VI-گروه بتا آمیلوئید + 3 mg/kg وارنیکیلین. سپس موش‎ها یک تزریق درون بطنی (i.c.v) سالین استریل استریل (گروه 2) و بتا آمیلوئید دریافت می‎کنند. برای تزریق درون بطنی آمیلوئید بتا به طور خلاصه ابتدا Aβ1-42 در PBS (PBS, pH 7.5, 0.1M) حل شده و محلول استوک آن با غلظت µg/µl200 تهیه می‎شود. سپس برای تجمع یافتن (aggregation) به مدت 7 روز در °C37 انکوبه می‎شود. در روز آزمایش، محلول استوک با PBS برای رساندن به غلظت نهایی µg/µl1 رقیق می‎شود. موش‎ها با ایزوفلوران (%5/2-2) بیهوش و در یک دستگاه استروتاکسیک قرار داده می‎شوند و µl2 از آمیلوئید بتا متراکم شده به تدریج (0.5µl/min) تزریق خواهد شد. 24 ساعت بعد از جراحی درمان با لیزر به صورت روزانه و در دوز های اشاره شده آغاز خواهد شد در روز چهاردهم بعد از جراحی، موش‎ها با انجام تست¬ رفتاری ماز بارنز و ماز T مورد ارزیابی قرار خواهند گرفت وبعد از انجام تست های رفتاری با کلرال هیدرات 10 درصد بیهوش خواهند شد و ارزیابی های الکتروفیزیولوژیک شامل ثبت سینگل از ناحیه CA1 و بررسی پلاستیسیتی سیناپسی در مسیر schaffer collateral صورت خواهد گرفت.