چاپ صفحه |  صفحه نخست سامانه |  نویسندگان |  اطلاعات تفضیلی |  دانلود مقاله | دانشگاه علوم پزشکی تبریز |
| نویسنده | نفر چندم مقاله |
|---|---|
| سکینه گلجاریان | اول |
| ماندانا رضائی | سوم |
| عنوان | متن |
|---|---|
| کلمات کلیدی | سکته مغزی، اسپاستیسیتی، کشش PNF ، منحنی فراخوانی رفلکسH، تحریک پذیری نورون حرکتی |
| خلاصه مقاله | مقدمه: اسپاستیسیتی، اصلی ترین اختلال حرکتی در مبتلایان به سکته مغزی می باشد. از این رو کنترل اسپاستیسیتی، یکی از اهداف مهم در درمان این بیماران به شمار می آید. کشش یکی از مداخلات موثر جهت کاهش اسپاستیسیتی می باشد. کشش مداخله ای است که با تعدیل تون عضلانی منجر به حفظ یا افزایش کشش پذیری بافت نرم، کاهش درد و بهبود عملکرد می گردد. یکی از انواع موثر کشش، کششPNF می باشد. هدف: هدف تحقیق حاضر بررسی آثار کوتاه مدت کشش PNF بر تحریک پذیری نورون های حرکتی عضله سولئوس در مبتلایان به سکته مغزی با استفاده از منحنی فراخوانی رفلکسH بود. روش کار و مواد: 20 بیمار مبتلا به همی پلژی ناشی از سکته مغزی با اسپاستیسیتی اندام تحتانی مورد ارزیابی قرار گرفتند. منحنی فراخوانی رفلکسH از عضله سولئوس پای مبتلا ثبت گردید. کشش PNF بر روی همان عضله انجام شد و بلافاصله و 30 دقیقه پس از انجام تکنیک مجددا منحنی فراخوانی رفلکسH عضله سولئوس ثبت گردید. تمامی مراحل در پای غیر مبتلا نیز انجام گردید و به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج نشان داد میانگین تغییرات شیب H/M در هر دو سمت بلافاصله و 30 دقیقه بعد از کشش، کاهش معنا داری داشت. کاهش در شیب H/M به معنی کاهش تحریک پذیری نورون های حرکتی عضله سولئوس به دنبال اعمال کشش می باشد. نتیجه گیری: یک جلسه کشش PNF می تواند تحریک پذیری نورون های حرکتی عضله سولئوس را به طور آنی کاهش دهد. |
| نام فایل | تاریخ درج فایل | اندازه فایل | دانلود |
|---|---|---|---|
| Tejarati article 98 congress.docx | 1398/04/20 | 219097 | دانلود |
| h.jpg | 1398/05/20 | 2322962 | دانلود |
