مقایسه نتایج عملکردی و اناتومیکی ترمیم پرولاپس کمپارتمان آپیکال واژن به دو روش لاپاراتومی و ساکروپکسی با مش PRS و روش واژینال و ساسپنشن لیگامان ساکرو اسپینوس بانخ غیر قابل جذب: یک مطالعه گذشته نگر گزارش موارد
Vaginal sacrospinous ligament fixation versus abdominal sacrocolpopexy with PRS mesh for the treatment of apical vaginal compartment: A retrospective case series study
مجریان: پروین باستانی علمداری
خلاصه روش اجرا: مطالعه حاضر یک مطالعه گذشته نگر می باشد که در آن نتایج عملکردی و اناتومیکی ترمیم پرولاپس کمپارتمان آپیکال واژن به دو روش لاپاراتومی و ساکروپکسی و روش واژینال و ساسپنشن لیگامان ساکرو اسپینوس بانخ غیر قابل جذب در بیمارانی که بین سالهای 1397-1399 در مراکز آموزشی درمانی الزهرا و طالقانی تبریز مورد جراحی قرار گرفته اند بعد از اخذ کد اخلاق از معاونت محترم پژوهشی گزارش خواهد گردید. مشخصات دموگرافیک بیماران شامل سن، تعداد بارداری و زایمان، وضعیت یائسگی و بیماریهای سیستماتیک و جراحیهای قبلی، گرید POP-Q و پیامدهای مربوط به جراحی از طریق دو روش در خانمهای واقع در دو گروه مورد بررسی قرار خواهد گرفت. میزان موفقیت عمل جراحی بر اساس هر یک از معیارهای زیر در پیگیری 6 ماهه تا یک ساله مورد بررسی قرار می¬گیرد: میزان رضایت بیمار، اصلاح آناتومیکی و میزان عود پرولاپس بر اساس پرسشنامه PFDI .
اطلاعات کلی طرح 
| مرحله جاری طرح | خاتمه قرارداد و اجرا |
| کد طرح | 66956 |
| عنوان فارسی طرح | مقایسه نتایج عملکردی و اناتومیکی ترمیم پرولاپس کمپارتمان آپیکال واژن به دو روش لاپاراتومی و ساکروپکسی با مش PRS و روش واژینال و ساسپنشن لیگامان ساکرو اسپینوس بانخ غیر قابل جذب: یک مطالعه گذشته نگر گزارش موارد |
| عنوان لاتین طرح | Vaginal sacrospinous ligament fixation versus abdominal sacrocolpopexy with PRS mesh for the treatment of apical vaginal compartment: A retrospective case series study |
| نوع طرح | طرح تحقیقاتی |
| اولویت طرح | کیفیت زندگی مبتلایان در بیماریهای شایع استان (بیماریهای قلبی-عروقی، سرطانی، تنفسی، عصبی روانی، ادراری تناسلی، گوارشی، ترافیکی، تغذیه ای متابولیک و حول تولد) |
| نوع مطالعه | بررسی بیماران ( Case Series) |
| تحقیق در نظام سلامت | خیر |
| آیا طرح پایاننامه دانشجویی است؟ | خير |
| مقطع پایان نامه | فلوشیپ |
| مدت اجرا - ماه | 12 |
| نوآوری و ضرورت انجام تحقیق | پرولاپس لگن (POP) یک مشکل شایع در بین زنان است و به دلیل پیری جمعیت شیوع آن در حال افزایش است. تقریباً 11-19٪ از خانمها در طول عمر خود تحت عمل پرولاپس ارگانهای لگنی (POP) یا بی¬اختیاری ادرار قرار می¬گیرند و تقریباً 30٪ در طول زندگی به عمل جراحی مجدد احتیاج دارند. تخمین زده می شود که حدود 50٪ از زنان زایمان کرده نوعی پرولاپس ارگانهای لگنی داشته باشد که از این میان 10٪ تا 20٪ درخواست درمان برای علائم خود را دارند. گزارش شده است که 46.2٪ از زنان 15 تا 97 ساله دچار اختلال عملکرد کف لگن شده¬اند. هنگامی که پرولاپس رخ دهد، بهبودی خود به خودی امکان پذیر نیست. این وضعیت در دوران یائسگی رو به وخامت می¬رود زیرا آتروفی منجر به ضعیف شدن بیشتر بافت¬های پشتیبانی می¬شود. این علائم ارتباط مستقیمی با پرولاپس دارند و حاوی فشار لگن، برآمدگی دیواره واژن ، احساس افتادگی در واژن یا کمردرد هستند. علائم دیگری که اغلب وجود دارند علائم مثانه، روده و مشکلات جنسی هستند. این علائم می¬تواند کیفیت زندگی این زنان را به شدت تحت تأثیر قرار دهد. بنابراین یک درمان موثر لازم است. پرولاپس کمپارتمان آپیکال واژن با روشهای مختلف جراحی قابل اصلاح است. جراحی تثبیت ساکرواسپینوس واژن (SSLF) و جراحی ساکروکلوپوپکسی شکم (ASC) غالباً برای بازسازی پرولاپس کمپارتمان آپیکال واژن انجام می-شود. ASC به دلیل کمترین میزان عمل مجدد و عود، استاندارد طلایی در نظر گرفته می¬شود. سوسپانسیون کاف به رباط ساکروسپینوس (SSL) با مش یا بخیه انجام می¬شود. اگرچه استفاده از مش در جراحی های SSLF در گذشته معمول بوده است، با این حال، هم استفاده از یک مسیر واژینال و هم کاربرد آن بدون استفاده از مش از مزایای این اعمال جراحی است. هدف اولیه جراحی بهبود علایمی است که توسط پرولاپس ایجاد می¬شود و در اکثر موارد شامل بازگرداندن آناتومی نرمال واژن و نیز عملکرد جنسی ممکن است بدون عوارض جانبی مشخص، حفظ شده یا بهبود یابد. در مطالعه حاضر نتایج عملکردی و اناتومیکی ترمیم پرولاپس کمپارتمان آپیکال واژن به دو روش لاپاراتومی و ساکروپکسی با مش PRS و روش واژینال و ساسپنشن لیگامان ساکرو اسپینوس بانخ غیر قابل جذب در بیمارانی که بین سالهای 1397-1399 در مراکز آموزشی درمانی الزهرا و طالقانی تبریز مورد جراحی قرار گرفته اند بعد از اخذ کد اخلاق از معاونت محترم پژوهشی گزارش خواهد گردید. |
| اهداف اختصاصی | تعیین میزان رضایت بیماران دچار پرولاپس کف لگن در دو روش -تعیین میزان اصلاح اناتومیکی واژن در دو روش -تعیین میزان عود پرولاپس در بازه زمانی یک سال بعد از جراحی -تعیین میزان بهبودی علایم در بیماران دو روش |
| چکیده انگلیسی طرح | In pelvic organ prolapse, anatomical defects may occur in either the anterior, posterior, or apical vaginal compartment. The apex must be evaluated correctly. Often, defects will occur in more the one compartment with apical defects contributing primarily to the descent of the anterior or posterior vaginal wall. If the vaginal apex, defined as either the cervix or vaginal cuff after total hysterectomy, is displaced downward, it is referred to as apical prolapse and must be addressed. Apical prolapse procedures may be performed via native tissue repair or with the use of mesh augmentation. Sacrospinous ligament suspension and uterosacral ligament suspension are common native tissue repairs, traditionally performed vaginally to re-support the apex. Vaginal sacrospinous fixation (SSLF) surgery and abdominal sacrocolpopexy (ASC) surgery are frequently performed for apical compartment prolapse reconstruction. In ASC surgery, the vaginal cuff is fixed to sacrum with the help of mesh. It can be applied by laparoscopic, robotic or laparotomy. ASC is the gold standard operation due to its least reoperation and recurrence rate. The suspension is performed with mesh or sutures. Although the use of mesh in SSLF surgeries has been common in the past, the native tissue SSLF ratio has increased again especially after the warnings of Food and Drug Administration (FDA) regarding the use of vaginal mesh in 2011. However, both the usage of a vaginal route and the applicability without the use of mesh are the advantages of the operation. |
| کلمات کلیدی | پرولاپس اعضای لگن: پرولاپس اوروژنیتال به عنوان نزول علامتدار یک یا چند مورد از: دیواره قدامی واژن، دیواره خلفی واژن و آپکس واژن (گردن رحم / رحم) و یا کاف (پس از هیسترکتومی) تعریف می شود. پرولاپس اوروژنیتال با استفاده از سیستم POPQ اندازه گیری می شود. تعریف عملی: در مطالعه حاضر پرولاپس دیواره قدامی واژن توسط فلوشیپ اوروگاینکولوژی یا مف لگن و بر اساس سیستم POPQ تایید خواهد شد. 6- فرضیات طرح |
| ذینفعان نتایج طرح | بیماران دچار پرولاپس اعضای لگن |
اطلاعات مجری و همکاران
| نام و نامخانوادگی | سمت در طرح |
|---|---|
| پروین باستانی علمداری | مجری اول (اصلی-هیات علمی) |
| ملاحت ابراهیم پور | همکار اصلی |
| هانیه صالحی پورمهر | همکار اصلی |
| سکینه حاج ابراهیمی | همکار اصلی |
| فاطمه ملاح | همکار اصلی |
اطلاعات تفضیلی
| حوزه خبر | خبر |
|---|---|
| رسانه ها و مردم | عنوان خبر متن خبر |
| متخصصان و پژوهشگران | عنوان خبر هر دو روش جراحی ساکروکولپوپکسی شکمی و تعلیق رباط ساکروسپینوس واژن سبب کاهش علایم پرولاپس آپیکال پیشرفته ارگانهای لگنی شدند.متن خبر پرولاپس اندام لگن (POP) با کاهش قابل توجه کیفیت زندگی همراه است. تعیین بهترین روش جراحی برای زنان مبتلا به POP به دلیل پیامدهای متغیر. دشوار است. در این مطالعه، نتایج درمان POP به روش ساکروکولپوپکسی شکمی (ASC) و تعلیق رباط ساکروسپینوس واژن (SSLS) برای پرولاپس آپیکال پیشرفته فراتر از سطح پرده بکارت (مرحله ≥ II) بر روی 80 بیمار (40 نفر در هر گروه) در بین سالهای 98-99 مورد مقایسه قرار گرفت. تجزیه و تحلیل درون گروهی نشان داد که نمره کلی پرسشنامه PFDI-20 و زیرمقیاس های آن در هر دو گروه پس از جراحی کاهش یافت (P<0.001). با این حال، تجزیه و تحلیل بین گروهی نشان داد که این کاهش در گروه ASC از نظر آماری معنیدار بود علاوه بر این، طول واژن در هر دو گروه بهبود یافت که از نظر آماری در گروه ASC معنیدار بود (0.001=P). استیج پرولاپس در هر دو گروه بهبود یافته بود (P<0.001) و در گروه ASC بیشتر بود (0.049=P). هیچ تفاوت آماری معنی داری بین SSLS و ASC از نظر میزان رضایت وجود نداشت (93% در مقابل 100%). بر اساس یافتههای ما، ASC و SSLS هر دو علائم POP را کاهش دادند. رویکرد جراحی باید بر اساس وضعیت بیماران، مرحله POP و تجربه جراحان انتخاب شود. |
| سیاستگذاران درمانی | عنوان خبر متن خبر |
| سیاستگذاران پژوهشی | عنوان خبر متن خبر |
| لینک (URL) مقاله انگلیسی مرتبط منتشر شده 1 |
