تأثیر روش سفید کردن و زمان کیورینگ بر ریز سختی سطح کامپوزیت رزین میکروهیبرید

مجریان: نرمین محمدی

خلاصه روش اجرا: در این مطالعه، ازکامپوزیت رزین میکروهیبرید Amelogen Plus (ULTRADENT South Jordan, USA) با رنگ A3 ، استفاده شد. تعداد 180 نمونه ی دیسکی شکل کامپوزیت با استفاده از ماتریکس دایره ای شکل در اندازه ی 2 mm ضخامت و 10 mm قطر تهیه گردید. مولد دایره ای روی اسلاید شیشه ای قرار گرفته، پس از وارد کردن ماده ی کامپوزیت درون مولد، ماتریکس شفاف میلار را روی مولد فشار داده تا سطح کامپوزیت صاف شده و از تشکیل لایه ی ممانعت کننده ی اکسیژن جلوگیری شود (1 ). سپس کامپوزیت ها از ورای ماتریکس میلار و بدون فاصله، با استفاده از دستگاه لایت کیور QTH (Astralis 7, Ivoclar Vivadent FL 9494Schaan, Liechtenstein) با شدت نور 500 mw/cm2 و عمود بر سطح، بر اساس گروه بندی زیر کیور شدند: 1) زمان کیورینگ 40 s (تعداد 90 عدد) 2) زمان کیورینگ 60 s (تعداد 90 عدد) برای مشخص کردن سطح فوقانی مورد آزمایش، در سطح زیرین که هیچ درمانی صورت نمی گیرد، علامت گذاری شدند ( 1). نمونه ها با استفاده از دیسک های medium (Soflex,3 M ESPE, St. Paul, USA) ، fine و superfine پالیش شده، سپس با آب مقطر شسته شده و به مدت 2 دقیقه در دستگاه اولتراسونیک تمیز کننده قرار گرفتند تا از هر گونه دبری پاک شوند (24 ). نمونه های آماده شده به مدت 24 ساعت در آب مقطر و دمای ° 37 نگهداری شدند (25 ). جهت انجام پروسه ی سفید کردن به مدت 2 هفته ( 26) طبق دستور سازنده، هر گروه به طور تصادفی به سه زیر گروه( 1 گروه کنترل و 2 گروه آزمون) تقسیم شدند (n=30) : a) کنترل، 2 هفته نگهداری در آب مقطر در دمای اتاق b) سفید کردن با سیستم home : Opalescence PF 15% ( ULTRADENT, South Jordan, USA) [حاوی کارباماید پراکساید 15 % ] ؛ 4 ساعت در روز، به مدت 2 هفته c) سفید کردن با سیستم office : Opalescence Boost 40% ( ULTRADENT, South Jordan, USA) [حاوی هیدروژن پراکساید [40%؛ 3 باردر طول مطالعه، هر بار 20 دقیقه، با فواصل 1 هفته ماده ی سفید کننده در سطح نمونه ی مورد نظر مالیده شده، به طوریکه کل سطح با مقدار کافی از ماده پوشانده می شد. پس از هر بار پروسه ی بلیچینگ، نمونه ها با آب مقطر شسته شده و تا پروسه ی بعدی در آب مقطر در دمای اتاق نگهداری شدند. در همه ی گروه ها روزانه از آب مقطر تازه استفاده شد (24). ریز سختی سطح نمونه ها هم در baseline (24 ساعت پس از پلیمریزاسیون) و هم پس از اتمام دوره ی آزمایش، در گروه های تست و کنترل، با استفاده از Vickers hardness testing machine(UHL, Co, Germany) با Indenter ویکرز با نیروی 100 gr و 15 s dwell time در دمای اتاق اندازه گیری شد (24 ). برای این کار دیسک های کامپوزیتی با استفاده از گاز تمیز خشک شده و سطح فوقانی آن ها زیر Indenter دستگاه قرار گرفت. 3 فرورفتگی در هر نمونه با فاصله ی بیش از 1 میلی متر از مارجین دیسک وسایر فرورفتگی ها ایجاد شده ( 24)، مقادیر ریز سختی در هر سه نقطه به وسیله ی اندازه گیری قطر لوزی فرورفتگی، با فرمول VH= 1.854 F/d 2 محاسبه شد (27). در نهایت میانگین سه نقطه به عنوان سختی سطح هر نمونه کامپوزیتی تعیین شد. جهت مقایسه ی ریز سختی بین گروه ها، داده های بدست آمده از مطالعه در نرم افزار آماری SPSS 21 وارد شد. بررسی اختلاف بین میانگین قبل و بعد از انجام مداخله در گروههای کنترل home و office در دو گروه curing 40s و curing 60s از آنالیز واریانس دو متغیره(two-way ANOVA) استفاده شد. جهت مقایسه دو به دوی گروه ها از تست Tukey HSD استفاده شد.سطح معنی داری 0.05 در نظر گرفته شد.