ساخت و ارزیابی داربست کامپوزیت پلی کاپرولاکتونی حاوی نانوذرات مغناطیسی جهت تمایز سلول های بنیادی مزانشیمی مشتق از بافت چربی به سلول های استئوبلاستی

تهیه داربست های مناسب برای استفاده در مهندسی بافت و پزشکی بازساختی یکی از اصلی ترین چالش های موجود در این رشته می باشد. داربست ها در مهندسی بافت به عنوان بستری برای اتصال، مهاجرت، تکثیر و تمایز سلول های بنیادی عمل می کنند و باید دارای خصوصیاتی همچون سازگاری زیستی، قابلیت تجزیه در درون بدن، استحکام مکانیکی مناسب، اندازه منافذ لازم برای نفوذ و انتقال سلولی، تخلخل مناسب جهت انتقال مواد غذایی و دفع مواد زاید و همچنین تحریک تمایز سلولی را دارا باشند. برای این منظور داربست های نانوساختار مغناطیسی حاوی پلیمر پلی کاپرولاکتون، کلاژن و نانوذرات مغناسیسی تهیه شد. نتایج نشان داد که داربست های تهیه شده دارای استحکام مکانیکی مناسب، عدم سمیت سلولی، تخلخل و اندازه منافذ مناسب می باشند. همچنین نتایج نشان داد که سلول ها به داربست های نانوکامپوزیتی تهیه شده به خوبی متصل شده و تکثیر می یابند. در نهایت مطالعه و بررسی تمایز استخوانی سلولهای بنیادی بارگذاری شده بر روی داربست ها نشان داد که نانوذرات مغناطیسی استفاده شده به همراه کلاژن باعث القای تمایز استخوانی در محیط آزمایشگاهی می شود که می توان از این داربستهای نانوکامپوزیتی جهت درمان انواع نقایص استخوانی که نیاز به پیوند استخوان دارند استفاده کرد.