بررسی اثر هورمون استرادیول بر متاستاز سلولهای بنیادی سرطانی کولورکتال

بروز تغییرات قاعدگی در زنان امری فیزیولوژیک می باشد. مطالعات قبلی نقش هورونهای مختلف را با گسترش و احتمال انتشار تومورها نشان داده است. با وجود این، مطالعات کمی در خصوص نقش تغییرات هومورنی در طول قاعدگی بر تکثیر و انتشار سلول های سرطانی روده وجود دارد. در این مطالعه آزمایشگاهی، تاثیر هورمون زنانه (استرادیول) بر سلول های سرطان روده بزرگ مورد بررسی قرار گرفت. بر طبق یافته های آزمایشگاهی، میزان انتشار سلول های مقاوم سرطانی (سلول های بنیادی سرطانی) در حضور هورمون استرادیول افزایش یافت. این هورمون توانست ارتباط بین سلول های توموری را با سلول های دیواره عروق کم کند. این امر می تواند در انتشار آسان و سریع سلول های توموری به مناطق دور دست از کانون اولیه تومور منجر شود. بر اساس نتایج این مطالعه هورمون استرادیول تاثیری بر روند تکثیر و تزاید سلول های توموری نداشت. بر اساس نتایج این مطالعه می توان گفت که تغییرات هورمون های زنانه (استرادیول) می تواند احتمال گسترش سلول های سرطانی مقاوم را به مناطق مختلف بدن افزایش دهد. در زمان انتخاب رژیم های درمانی، وجود تغییرات هورمونی داخل بدن در درمان و یا کنترل سرطان ها موثر هستند.

تعادل دینامیکی بین سیستم آندوکرینی و عملکرد سیستم ایمنی در کنترل تومورها بسیار مهم است. تاکنون نقش هورمون های جنسی در دینامیک سلول های بنیادی سرطانی به صورت گسترده مورد بررسی قرار نگرفته است. در این مطالعه تاثیر احتمالی استرادیول هورمون جنسی بر روی سلول های بنیادی سرطانی جدا شده از رده سلولی آدنوکارسینوم انسانی در مدل آزمایشگاهی مورد بررسی قرار گرفت. بر اساس نتایج این مطالعه، میزان تهاجم سلول های بنیادی سرطانی توسط هورمون استرادیول افزایش یافت. اندازه کلونی های سلول های بنیادی سرطانی در حضور هورمون استردایول کاهش یافت. هورمون استردیول بر توان تکثیر سلول های بنیادی سرطانی بی تاثیر بود. بر اساس یافته های این مطالعه، در حضور هورمون استرادیول، میزان ارتباط مولکولی و چسبندگی سلول های بنیادی سرطانی روده بزرگ با سلول های دیواره عروقی به شدت کاهش یافت که این مساله می تواند احتمال متاستاز این سلول ها را به مناطق دور دست را افزایش دهد. به نظر می رسد رخداد تومورهای گوارشی و تغییرات هورمونی به صورت مستقیم می تواند در گسترش و انتشار تومورهای دستگاه گوارش نقش تاثیر گذاری داشته باشد. بنابراین دوره قاعدگی و میزان هومورن های جنسی می تواند در پاسخ دهی سرطان به پروتکل های درمانی موثر باشد.

بررسی نقش هورمون های جنسی در روند توسعه و رشد تومور به عنوان یکی از دغدغه های اصلی در بیماران مبتلا به تومورها می باشد. بر اساس داده های بالینی موجود، نقش بالقوه هورمون های جنسی در توسعه و رخداد انواع سرطان ها به درستی مطالعه نشده است. در این مطالعه نقش بالقوه هورمون زنانه استرادیول بر روند متاستاز و انتشار سلولهای بنیادی سرطانی روده بزرگ در مدل آزمایشگاهی مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان داد که هورمون استرادیول توان تهاجمی سلول های بنیادی سرطانی تومورهای رودهایی کولون را افزایش داد. میزان چسبندگی سلول های بنیادی سرطانی تیمار شده با هورمون جنسی با سلول های دیواره عروقس کاهش قابل توجهی را نشان داد. مطالعات آزمایشگاهی تایید کرد که اندازه کلونی های توموری بعد از تیمار با هورمون استرادیول کاهش یافته ولی اثری بر میزان رشد و تکثیر سلول های بنیادی سرطانی توسط این هورمون یافت نشد. با توجه به نتایج این مطالعه می توان عنوان کرد که تغییرات هورمونی و حضور هورمون های جنسی در زمان رخداد توموری می تواند در انتشار و گسترش احتمالی تومور موثر باشد. بنابراین، انتخاب داروهای شیمی درمانی پروتکل های حمایتی بایستی با در نظر گرفتن تغییرات هورمونی و قاعدگی در بیماران مبتلا به سرطان انجام شود تا کارایی بهتر

عملکرد منظم سیستم ایمنی، و هورمونی در کنترل رخدادهای توموری بدن بسیار مهم است. به نظر می رسد که تغییرات هورمونی در طول دوره قاعدگی بر نحوه عملکرد و گسترش سلول های توموری در بدن موثر است. اما تاکنون نقش هورمون های جنسی در رفتار سلول های بنیادی سرطانی به درستی مشخص نشده است. در این مطالعه تاثیر احتمالی استرادیول هورمون جنسی بر روی سلول های بنیادی سرطانی آدنوکارسینوم انسانی در آزمایشگاه مورد بررسی قرار گرفت. میزان انتشار و تهاجم سلول های بنیادی سرطانی بعد از تیمار با هورمون جنسی استرادیول را افزایش یافت. بر اساس یافته ی این مطالعه، ارتباط مولکولی و میزان چسبندگی سلول های بنیادی سرطانی روده با سلول های دیواره عروق بعد در حضور هورمون استرادیول به شدت کاهش می یابد. اندازه کانون های توموری و میزان تکثیر سلول ها در حضور این هورمون دچار تغییر نشد. بر اساس نتایج این مطالعه، هورمون های جنسی از جمله استرادیول می تواند بر رفتار تهاجمی سلول های بنیادی سرطانی از طریق کاهش ارتباط مولکولی و چسبندگی به دیواره عروق موثر باشد. بنابراین، انتخاب داروهای شیمی درمانی پروتکل های حمایتی بایستی با در نظر گرفتن تغییرات هورمونی و قاعدگی در بیماران مبتلا به سرطان انجام شود تا کارایی بهتر و موثرتری داشته باشد.