تاثیر دو عامل غلظت و زمان انکوباسیون روی کارایی جذب سلولی نانومیسل های بر پایه PCL-PEG-PCL

به دلیل آناتومی و فیزیولوژی ویژه چشم، دارورسانی چشمی با چالش هایی همراه است .در مطالعه حاضر امکان برداشت سلولی میسل ها با دو روش میکروسکوپ فلورسانت و فلوسیتومتری ارزیابی شد. نتایج حاصل از هر دو روش نشان دادند که میسل های تهیه شده به دلیل داشتن سایز نانو قابلیت این را دارند که توسط سلول ها برداشت شوند. برداشت سلولی بیشتر میسل ها می تواند به انتقال داروی بارگیری شده به داخل قرنیه کمک کند. قرنیه مانع اصلی است که در برابر داروهایی که به صورت موضعی به چشم تجویز می شوند قرار دارد. در نتیجه برداشت میسل ها توسط قرنیه ، قرنیه مانند یک مخزنی عمل می کند که دارو را به صورت کنترل شده آزاد می کند. به علاوه برداشت قرنیه ای میسل های حاوی دارو باعث می شود که تعداد دوز مصرفی توسط بیمار کاهش یابد که این امر به نوبت خود باعث بالا رفتن پذیرش بیمار می شود.

به دلیل آناتومی و فیزیولوژی ویژه چشم، دارورسانی چشمی با چالش هایی همراه است . برداشت قرنیه ای میسل های حاوی دارو باعث می شود که تعداد دوز مصرفی توسط بیمار کاهش یابد که این امر به نوبت خود باعث بالا رفتن پذیرش بیمار می شود سلول های treat شده با FITC آزاد ، شدت فلورسانت ضعیفی را بعد از 3 ساعت انکوباسیون نشان دادند. این یافته حاکی از آن است که FITC به صورت آزاد به میزان بسیار ناچیزی توسط سلول های L929 برداشت می شود.از طرف دیگر زمانیکه سلول ها با میسل هایی که FITC به عنوان یک ماده شناساگر به داخلشان بارگیری شده بود انکوبه شدند ، افزایش قابل ملاحظه ای در شدت فلورسانت سلول ها مشاهده شد. این مطلب حاکی از آن است که برداشت سلولی یک فرایند وابسته به غلظت می باشد. مطابق نتایج میکروسکوپ فلورسانت ، میسل های حاوی FITC توانستند توسط سلول های L929 برداشت شوند. شدت فلورسانت مشاهده شده بعد از 3 ساعت انکوباسیون خیلی بیشتر از زمانی بود که سلول ها فقط برای 1 ساعت با میسل های بارگیری شده با FITC انکوبه شده اند. این یافته بیانگر این مطلب است که برداشت سلولی میسل ها یک فرایند وابسته به زمان می باشد..