رفتار طبیبان از دیدگاه حکمای منتخب ایرانی

بررسی مباحث اخلاق پزشکی در دیدگاه اطبای ایرانی و طب در دورۀ اسلامی نشان می‎دهد همه آنچه در این حوزه از سوی طبیبان مطرح شده است؛ بیش از آنکه یک نوع اخلاقِ کاربردی و برخاسته از ضروریات حرفه‎ای باشد، ریشه در ماهیت فلسفی و اعتقادی و فرهنگی و اجتماعی دارد. به سخنِ بهتر، از مجموع این مباحث چنین برمی‎آید که طبّ بر اخلاق و فرهنگ و اعتقادات عرضه شده است نه اینکه اخلاق و اعتقادات بر طبّ عرضه شده باشند. در تاریخ طبّ ایرانی اخلاق، دامنۀ گسترده‎تری از حوزۀ طبّ دارد و می‎توان گفت اخلاق بر سراسرِ مباحثِ آن سایه گسترده است. مباحث اخلاق پزشکی از زمینه‎هایی محسوب می‎شود که ریشه در متون کهن و یافته‎های اطبّای متقدّم و متأخّر دارد و شامل ویژگی‎هایی است که با رویکردهای فرهنگی، اعتقادی، مذهبی و ملّیِ ما هماهنگیِ تام و تمامی دارد، و می‎تواند حتّی به عنوان الگو و معیاری برای جهان امروز مطرح گردد. شناختِ ابعاد مختلفِ این ویژگی‎ها، نیازمند تحقیقات دامنه‎دار و مفصّلی است که جز با حمایت مراکز تحقیقاتی و دانشگاهی ممکن نیست. این حمایت‎ها می‎تواند هم شامل در اختیارگذاری منابع و مستندات علمی در اختیار پژوهشگران باشد و مهمتر از آن، حمایتهای مالی باشد که در جهتِ نشر نتایج تحقیقات صورت می‎گیرد.