تأثیر پروژسترون در طولانی کردن دوره نهفته بیماران مبتلا به آبریزش پیش از موعد
Progestrone effect on latent phase prolongation in patients with preterm premature rupture of membranes
مجریان: سیمین تقوی
خلاصه روش اجرا: زنان بوسیله دو نوع کارت انتخابی به دو گروه تقسیم شده گروه اول دریافت کننده پروژسترون(شیاف سیکلوژست 400میلی گرم ساخت کارخانه actavis,barnstaple) و گروه دوم پروژسترون دریافت نخواهند ;کرد و درمان تا 34 هفته یا زایمان ادامه می یابد. قبل از شروع مطالعه بیماران در واحد زایمان بمدت 12 تا 24 ساعت بستری شده واز نظر کوریوآمنیوتیت , پرولاپس بند ناف و دکولمان و آنومالی جنینی بررسی شده وهمه بیماران (گروه مورد وکنترل ) تحت درمان با آنتی بیوتیک و بتا متازون قرار گرفته و بعدا به بخش high risk منتقل میشوند و گروه مورد هر شب یک شیاف پروژسترون رکتال دریافت می کنند روزانه حداقل یکبار تحت NST وهفته ای دو بار تحت BPP قرار می گیرندو به صورت روزانه از نظر کوریوآمنیوتیت تحت بررسی قرار می گیرند . تمام بیماران تا زمان زایمان یا تا پایان هفته 34 بارداری بستری بوده وبررسی بلوغ ریه و درمان با توکولیتیک انجام نمی شود. در تمام بیماران مدت زمان بین شروع آبریزش و شروع زایمان و یا ختم برنامه ریزی شده در 34 هفتگی, تب نفاسی , بروز کوریوآمنیوتیت , وزن تولد نوزاد, اپگار دقیقه 1و 5, بستری در NICU , ABGنوزاد, sepsis , تشنج نوزاد در 72 ساعت اول بعد از تولدRDS , (Respiratory Distress Syndrome) , (Patent Ductus Arteriosus) NEC (Necrotizing Entrocolitis ) BPD,( Bronchopulmonary Dysplasia)PDA , خونریزی داخل بطنی و تعداد روزهای ونتیله بودن نوزاد ومرگ نوزادی ثبت می شوند.
اطلاعات کلی طرح 
| مرحله جاری طرح | خاتمه قرارداد و اجرا در دانشکده/مرکز |
| کد طرح | 60578 |
| عنوان فارسی طرح | تأثیر پروژسترون در طولانی کردن دوره نهفته بیماران مبتلا به آبریزش پیش از موعد |
| عنوان لاتین طرح | Progestrone effect on latent phase prolongation in patients with preterm premature rupture of membranes |
| نوع طرح | طرح - پایان نامه |
| اولویت طرح | پیشگیری و مراقبت از حاملگیهای پرخطر |
| نوع مطالعه | کارآزمایی بالینی (Clinical Trial) |
| تحقیق در نظام سلامت | بلی |
| آیا طرح پایاننامه دانشجویی است؟ | بله |
| مقطع پایان نامه | دکتری تخصصی بالینی |
| مدت اجرا - ماه | 11 |
| نوآوری و ضرورت انجام تحقیق | زایمان زودرس به عنوان یکی از مهم ترین علل مورتالیتی و موربیدیتی شناخته شده است؛ طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی نزدیک 13 میلیون تولد (در سراسر جهان) در سال 2005 میلادی بصورت پیش از موعد بوده است. از این میزان، بیشترین علت مربوط به پارگی زودرس پرده جنینی (آبریزش پیش از موعد یا به عبارت دیگر PPROM که طبق تعریف به پارگی پرده های جنینی بدون ظهور علائم زایمان قبل از 37 هفتگی گفته می شود) بوده است که به تنهایی نزدیک 3 درصد از کل حاملگی ها را شامل می شود(1). بررسی های پاتوفیزیولوژی نشان داده اند عوامل بسیار متعددی در وقوع PPROM می تواند دخیل باشد؛ در بسیاری از موارد علتی برای PPROM یافت نمی شود و در حالت کلی نیز علل آن را در سه دسته عوامل کشیده شدن بیش از حد، ضعف پرده های جنینی و تضعیف پرده ها ثانویه به عفونت و یا التهاب موضعی طبقه بندی می کنند. از این موارد می توان به غفونت های باکتریال(کوریودسیدوال) و ابتلا به عفونت های منتقله از راه جنسی، چند قلویی و پلی هیدرآمنیوس، نقص یا کمبود کلاژن، سطح درآمدی-اجتماعی پایین، مصرف دخانیات، سابقه قبلی و انواع مشکلات و بیماری های سرویکس اشاره کرد. باید دقت نمود که بیشترین وجه مشترک این فاکتور ها فرآیند های التهابی می تواند باشد(1و2) بسیاری از نوزادان حاصل از PPROM دچار عوارض متعدد به ویژه عوارض ریوی شده اند. طبیعی است جلوگیری از وقوع زایمان پیش از موعد منجر به بهبود سلامت نوزادان می گردد و هر چه این تاخیر به زایمان ترم نزدیک تر باشد عوارض و مورتالیتی کمتری را شاهد خواهیم بود؛ بصورت کلی در حدود 75 درصد از موارد PPROM در طی یک هفته بعد از آبریزش، زایمان کرده و در حدود 15 درصد موارد تا هفته ها بعد به تاخیر می افتد(2). این که در موارد PPROM چقدر می توان درنگ کرد و در واقع مناسب ترین زمان برای ختم بارداری چه زمانی است مدت هاست که مورد بحث بوده است ولی در حالت کلی یقینا بهترین زمان شامل بیشترین تاخیر خواهد بود. برای مثال Lieman J و همکاران (2005) نشان داده اند به تاخیر انداختن زایمان پیش از موعد تا حداقل 34 هفتگی به صورت چشمگیری منجر به کاهش مورتالیتی و موربیدیتی در نوزادان می گردد. مادران مبتلا اغلب در بیمارستان بستری می شوند تا دسترسی به آنتی بیوتیک، درمان استروئیدی و امکانات پایش جنین همیشه در دسترس باشد(1و2). سالیانه بیش از 120000 هزار حاملگی در ایالات متحده بر اثر PPROM منجر به عوارض می شود، که ریسک های مادری، جنینی و نوزادی را افزایش می دهد. درمان مطلوبی پس از رخ دادن این پدیده و عوارض آن در زنان حامله وجود ندارد، و اطلاعات ضد و نقیضی در این خصوص توسط محققین و صاحب نظران مختلف ارائه شده است. به عنوان مثال استفاده از آنتی بیوتیک های پروفیلاکتیک، کورتون تراپی و درمان توکولیتیک جهت کنترل بهتر PPROM مطرح گردیده است(3و4) نقش مؤثر هر یک از این موارد به تنهایی یا در کنار یکدیگر مشخص نبوده و نتایج گوناگون از دیدگاه اساتید و پژوهش گران این امر در این باب منتشر شده است. به طوری که، Brian Mercer معتقد است، درمان توکولیتیک تأثیری در کاهش میزان مرگ نوزادان ناشی از PPROM ندارد(1و5و6). یکی از درمان های پیشنهاد شده تجویز پروژسترون می باشد؛ در مورد نحوه اثر و مکانیسم عمل پروژسترون نیز در بررسی Pelter و همکاران (2008) که بصورت کارآزمایی بالینی در زنان مبتلا به زایمان زودرس و کوتاهی سرویکس انجام شده، نشان داده شده است که پروژسترون به عنوان عامل تداوم حاملگی با اثر احتمالی بر روی بیان ژن عده ای از پروتئین های سلول های میومتر رحم از انقباضات آن ممانعت کرده و بدین صورت حاملگی تداوم می یابد. در این پژوهش به زنان مورد مطالعه بصورت هفتگی پروژسترون تزریقی (و یا واژینال بصورت روزانه) تجویز شده و مشاهده گردید سطح سایتوکاین های پیش التهابی بصورت چمشگیری کاهش می یابد(7). در مطالعه که توسط Schlueβner و همکارانش صورت گرفته است، به بررسی نقش هر یک از عوامل دارویی بر روی نتایج حاملگی در PPROM و PTB پرداخته اند و کاهش 30% ی شیوع PTB در صورت مصرف پروژسترون در گروه High risk را گزارش کرده اند. طبق این مطالعه، سایر داروهای توکولیتیک نیز اثرات مناسبی در بهبود پیامد های حاملگی های همراه با PTB داشته اند(4). در مطالعه ای مشابه که توسط Cousins انجام پذیرفته است، نشان داده شده که سطح پروژسترون خون در گروه همراه با عارضه PTB نسبت به گروه کنترل کمتر بوده، و هم چنین میزان پروژسترون خون در PTB های ثانویه به دکولمان و PTBهای ایدیوپاتیک نسبت به PTBهای ثانویه به پارگی زودرس (PPROM ) غشا کمتر بوده است، که نشان از نقش احتمالی کمبود پروژسترون در وقوع پارگی زودرس غشا دارد(8). در مطالعه Noblot و همکارانش که علاوه بر تجویز β میمتیک به افراد حین شروع دردهای زایمانی در گروه تحت مطالعه پروژسترون نیز تجویز کرده بودند، که نشان دادند زمان زایمان برای هر دو گروه یکسان بود ولی مقدار نیاز به β میمتیک در گروه تحت تجویز پروژسترون بسیار کمتر شده بود(9). Hassan و همکارانش در مطالعه خود دریافتند که تجویز موضعی ژل پروژسترون به صورت واژینال در سه ماه دوم، در زنانی که دارای سرویکس کوتاه بر اساس تشخیص سونوگرافی بودند، سبب کاهش 45% میزان شیوع زایمان زودرس در قبل از هفته 33 حاملگی و بهبود وضعیت نوزادان متولد شده، می شود(10). در مطالعه ای که توسط Lou طراحی و انجام شده بود، ضمن اشاره به ناشناخته بودن مکانیسم اثر پروژسترون در پیش گیری از زایمان زودرس، به نقش پروژسترون در کاهش PTB در برخی از خانم های باردار High risk تأکید کرده است و در نهایت با بیان این که پروژسترون احتمالاُ آپوپتوزهای بازال و تحت تأثیر TNF-α را در غشاهای نوزادان ترم مهار می کند، این عملکرد را عامل اثر محصولات پروژسترونی در پیشگیری از PPROM و PTB در زنان High risk معرفی کرده است(3). در عده ای از پژوهش ها نیز خلاف مطالب فوق نشان داده شده است اما در این خصوص نیز همسویی معنی داری بین مطالعات به چشم نمی خورد(10). در مطالعه ای دیگر نیز که توسط انجمن پزشکی مادر و جنین Vincenzo Berghella صورت گرفته است، نقش پروژسترون در پیش گیری از PTB مؤثر نبوده است. در این پژوهش نشان داده شده است فاکتور های بسیار متعددی در نتیجه نهایی تاثیر دارد به طوری که تجویر پروژسترون تنها در بیمارانی که طول سرویکس کمتر از 20 میلی متر قبل از 24 هفتگی، دارند بدون سابقه PTB قبلی و بدون هیچ مشکل زمینه ای موثر است(6). به عنوان مثال Meis با تجویز N- هیدروکسی پروژسترون در شروع سه ماهه دوم در زنان با سابقه PTB قبلی، نشان دادند که، این دارو تأثیر مناسبی در جلوگیری از PTB ندارد(5). در مطالعه Briery (2011)و Tita(2009) که بر روی زنان با PPROM انجام گرفته بود، تأثیر پروژسترون هفتگی در مقابل پلاسبو بر روی افزایش زمان زایمان بررسی گردیده بود، ولی تفاوت آماری معنی داری بین دو گروه وجود نداشت(11و12). در واقع مطالعه Briery بر پایه مطالعه Pelter (7) طراحی شده و سعی شده است اثر تجویز پروژسترون بر روی PPROM (به جای زایمان زودرس و کوتاهی سرویکس) مورد بررسی واقع شود که نتایج نشان داد هیچ تفوت آماری با تجویز پلاسبو در گروه شاهد نداشته است(11). با وجود مطالب ذکر شده فوق، آنچه که مسلم است ارتباط وسیع بین PPROM و زایمان زودرس( Preterm Labor ) می باشد، چنانچه یک سوم موارد زایمان های زودرس با PPROM مرتبط بوده اند و به نظر می رشد از استراتژی های مشابهی برای کنترل هر دو مشکل استفاده نموده اند(9و8). با توجه به این که؛ پروژسترون به عنوان یک داروی بی خطر در دوران حاملگی در جلوگیری از بروز PTB نقش موثر داشته است، ولی بر روی نحوه استفاده از آن و زمان تجویز اتفاق نظر وجود ندارد و با در نظر گرفتن نقش احتمالی پروژسترون در کاهش زایمان زودرس و با نظر به اینکه در نهایت به تاخیر افتادن شروع زایمان زودرس باعث کاهش موربیدیتی و مورتالیتی نوزادی می شود و با در نظر گرفتن یافته های مطالعات مختلف که نشان داده اند، ارتباط تنگاتنگی بین PPROM و PTB وجود دارد، به نظر می رسد، عوامل یکسانی در بروز هر دو عارضه وجود داشته باشد و با جلوگیری از وقوع هریک می توان از رخداد بعدی ممانعت به عمل آورد(13-15). بر این اساس با طرح ریزی این پژوهش سعی خواهد شد، تأثیر پروژسترون بر جلوگیری از وقوع و طولانی کردن فاز نهفته PPROM بررسی گردد. |
| اهداف اختصاصی | |
| چکیده انگلیسی طرح | It is used as a type of electoral card with a separate partition. First, take the progesterone bottle (with a 400-milligram cyclogestant from the Actavis, Barnstaple bottle) and then take it again. Progesterone can be obtained for a period of 34 days or longer. Before starting to take a medication, for 12 to 24 hours, take a mask and watch for chorioamniotic, prolapse, pendulum, and fetal analgesia. With anti-biotics and they are excellent, it is a high-risk decision, and it is not possible to move it, and it will become a supplier today. You will see that the progesterone formula can be received by Rozanah Hadakil Kabir under the NST, and there is no need for a drug under the BPP. You can see the image of Roseana from the Korean security system under the button of your device. All the time has passed since then, or the end of the year was 34 years old, and it was necessary to access the information and use the technology to communicate with it. During the entire period of time between the start of the pregnancy and the start of time and the end of the diet program, there was 34 postpartum bleeding, postpartum bleeding, the appearance of chorioamniotic fluid, low birth weight, 1 and 5 minutes early, In the NICU, ABG seizures, sepsis, spasms in the first 72 hours after birth, RDS, (Respiratory Distress Syndrome), (Patent Ductus Arteriosus), NEC (Necrotizing Entrocolitis) BPD, (Bronchopulmonary Dysplasia)PDA, intra-abdominal chondrosis, and urinary tract count. And you are the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one who is the one. |
| کلمات کلیدی | • Preterm Premature Rupture Of Membranes: پارگی غشاها قبل از هفته 37 بارداری، تحت عنوان پارگی قبل از موعد پرده ها نامیده می شود. خطر اصلی این وضعیت ایجاد عفونت در مادر و جنین می باشد. میکروارگانیسم ها به دنبال پارگی پرده ها به راحتی از واژن به درون کیسه آمنیوتیک نفوذ می کند. از دست رفتن مایع آمنیوتیک می تواند موجب وارد آمدن فشار بر بند ناف شود. همچنین پرولاپس بند ناف نیز حادث شده و جنین تحت دیسترس قرار گیرد. • Preterm Labor: زایمان زودرس در انسان به تولد نوزاد پیش از هفته ۳۷ام بارداری گفته میشود. علت زایمان زودرس در اغلب موارد ناشناخته است. نوزادان نارس عموماً در معرض خطر ناتوانی در رشد ذهنی و جسمی هستند. جواني جمعيت - مخاطرات باروري |
| ذینفعان نتایج طرح |
اطلاعات مجری و همکاران
| نام و نامخانوادگی | سمت در طرح |
|---|---|
| سیمین تقوی | استاد راهنمای اول (آموزشی ) |
| آرش خاکی | همکار اصلی |
| فاطمه ابدالی | دانشجوی مالک پایان نامه |
اطلاعات تفضیلی
| حوزه خبر | خبر |
|---|---|
| رسانه ها و مردم | عنوان خبر تأثیر پروژسترون در طولانی کردن دوره نهفته بیماران مبتلا به آبریزش پیش از موعدمتن خبر طرح پژوهشی اثرات پروژسترون بر روی طولانی تر کردن دوره بارداری در مادران مبتلا به پارگی زودرس پرده های جنینی در سال 1395 در مرکز آموزشی درمانی الزهرا(س) انجام شده. با توجه به اهمیت هزینه–اثر بخشی درمانهای دارویی و بحث اقتصاد در درمان و نظر به اهمیت کاهش عوارض جنینی زایمانهای زودرس (پره ترم) این تحقیق درمرکز الزهرا توسط گروه محققان اساتید فلو و رزیدنت واحد طب مادر و جنین انجام شد.
در این پژوهش کارآزمایی بالینی تصادفی، برای 120 خانم باردار مبتلا به پارگی زودرس کیسه آب در هفته 26 تا 32 شیاف پروژسترون رکتال با دوز 400 میلی گرم هر شب تجویز شد و تاثیر این دارو با پلاسبو (شیاف بدون دارو ) بر طول مدت latency ( زمان پارگی کیسه آب تا زایمان) در دو گروه مشابه مقایسه شد. نتیجه نهایی معلوم کرد تجویز شیاف پروژسترون در بیماران 28 تا 30 هفته بارداری در طولانی تر کردن فاز بین پارگی کیسه آب تا زایمان اثر مثبتی دارد و توانست باعث افزایش میانگین وزنی نوزادان به دنیا آمده شود و هیچگونه اختلاف قابل ملاحظه ای از نظر عوارض نوزادی بین گروه مورد و کنترل مشاهده نشد. |
| متخصصان و پژوهشگران | عنوان خبر تأثیر پروژسترون در طولانی کردن دوره نهفته بیماران مبتلا به آبریزش پیش از موعدمتن خبر طرح پژوهشی اثرات پروژسترون بر روی طولانی تر کردن دوره بارداری در مادران مبتلا به پارگی زودرس پرده های جنینی در سال 1395 در مرکز آموزشی درمانی الزهرا(س) انجام شده. با توجه به اهمیت هزینه–اثر بخشی درمانهای دارویی و بحث اقتصاد در درمان و نظر به اهمیت کاهش عوارض جنینی زایمانهای زودرس (پره ترم) این تحقیق درمرکز الزهرا توسط گروه محققان اساتید فلو و رزیدنت واحد طب مادر و جنین انجام شد.
در این پژوهش کارآزمایی بالینی تصادفی، برای 120 خانم باردار مبتلا به پارگی زودرس کیسه آب در هفته 26 تا 32 شیاف پروژسترون رکتال با دوز 400 میلی گرم هر شب تجویز شد و تاثیر این دارو با پلاسبو (شیاف بدون دارو ) بر طول مدت latency ( زمان پارگی کیسه آب تا زایمان) در دو گروه مشابه مقایسه شد. نتیجه نهایی معلوم کرد تجویز شیاف پروژسترون در بیماران 28 تا 30 هفته بارداری در طولانی تر کردن فاز بین پارگی کیسه آب تا زایمان اثر مثبتی دارد و توانست باعث افزایش میانگین وزنی نوزادان به دنیا آمده شود و هیچگونه اختلاف قابل ملاحظه ای از نظر عوارض نوزادی بین گروه مورد و کنترل مشاهده نشد. |
| سیاستگذاران درمانی | عنوان خبر تأثیر پروژسترون در طولانی کردن دوره نهفته بیماران مبتلا به آبریزش پیش از موعدمتن خبر |
| سیاستگذاران پژوهشی | عنوان خبر متن خبر |
| لینک (URL) مقاله انگلیسی مرتبط منتشر شده 1 |
