بررسی تاثیر استفاده از اسیدیفایرها روی کریستالیزاسیون داروی دیپریدامول از حالت فوق اشباع

شکل خوراکی داروها به علت راحتی مصرف و هزینه کمتر، بخش عمده ای از داروهای مصرفی بیماران را تشکیل می دهد. با این وجود تعداد کثیری از داروها به علت بازده بدنی کم اثر درمانی مناسبی را ایجاد نمیکنند. داروی دی پیریدامول که به طور گسترده ای به عنوان عامل آنتی پلاکت در بیماریهای قلبی عروقی استفاده می گردد با مشکل بازده بدنی کم و اثربخشی نامناسب خصوصا در بیماران مبتلا به ایدز و بیماران دچار اسیدیته پایین معده رو به رو است. لذا طراحی اشکال دارویی خوراکی از این که دارو که بر محدودیت بازده بدنی کم دارو غلبه کند می تواند نقش مهمی در ارتقا سلامت بیماران دریافت کننده این دارو ایفا نماید. در مطالعه حاضر با استفاده از روش های فرمولاسیون، موفق به طراحی سیستم خوراکی مناسب این دارو برای غلبه مشکل بازده بدنی دارو شدیم.

دارورسانی خوراکی امروزه با مشکل مهم محلویت آبی کم بعضی داروها روبه رو است که با افزایش کاندیداهای دارویی جدید نیز تشدید شده است. تخمین زده شده است که حدود 40 تا 70 درصد کاندیدا های جدید دارویی دارای محلولیت کم آبی بوده که مانع جذب روده ای دارو شده و متعاقبا باعث کاهش اثر درمانی میگردد. بنابرین فرمولاسیون های چنین داروهایی نیازمند بهبود محلولیت و افزایش جذب از خلال روده باریک می باشند. دی پریدامول که به طور گسترده ای در کلینیک به عنوان عامل آنتی پلاکت و وازودیلاتور عروق کرونری استفاده میشود، دارویی کم محلول در آب می باشد و جذب خوراکی ضعیف و متغیری را نشان میدهد. محلولیت در آب این دارو به شدت به pH مایعات گوارشی وابسته بوده، به طوری که در معده به راحتی یونیزه و حل میشود ولی در روده محلولیت پایینی دارد. در مطالعه حاضر فرمولاسیون های تهیه شده از دارو اسیدیفایرها توانست ویژگی های انحلال دارو را بهبود بخشید و سرعت و میزان کریستالیزاسیون دارو را به طور موثری کاهش بدهد. این استراتژی احتمالا می تواند سبب افزایش بازدهی بدنی دارو در تست های درون تنی نیز گردد.