طردشدگی در محیط کار و عوامل تعیین کننده آن در پرستاران شاغل در مراکز درمانی علوم پزشکی تبریز در سال 96

مجریان: حسین ابراهیمی , حسین نامدار ارشتناب

خلاصه روش اجرا: طردشدگی در محیط کار یکی از مسائلی انسانی است که در سطح سازمان های ارائه کننده مراقبت سلامت مطرح بوده و مورد بی¬توجهی می¬باشد. این مفهوم، درجه¬ای است که شخص احساس می¬کند توسط دیگران (سرپرست یا همکار) نادیده گرفته شده است. طردشدگی در محیط کار فرصت تعامل اجتماعی را کاهش داده و سلامت روانی و جسمانی کارکنان را تحت تاثیر قرار می¬دهد. تحقیقات سازمانی نشان داده¬اند که طردشدگی در محیط کار به سطوح بالاتری از اضطراب، افسردگی، قصد ترک شغل و سطوح پایین¬تر از رضایت و سلامت روانی می¬انجامد. رفتارهای طرد کننده می توانند از سوی همکاران، سرپرستان و یا دیگر افراد دخیل در سازمان ها باشد. امنیت شغلی کارکنانی که درگیر خدمت رسانی و مراقبت هستند، موضوع بسیار مهمی است و این مفهوم به خصوص در حرفه پرستاری که به صورت مستقیم با سلامت افراد در ارتباط است، از اهمیت بالایی برخوردار می-باشد. نیاز به امنیت روحی ،جسمی، احترام اجتماعی و استقلال حرفه¬ایی از جهت ارائه مراقبت، در اولویت نیاز¬ها می¬باشد. باید توجه کرد که در بسیاری از موارد کمبود در تعداد پرستاران فارغ التحصیل نبوده و آنچه مدیران پرستاری را با مشکل مواجه می¬کند عدم توانایی آنان برای تشویق پرستاران به ابقا در حرفه است. از دلایل اهمیت مطالعه این موضوع می توان به رابطه میان ادراک طردشدگی در محیط کار و احتمال درگیر شدن کارکنان در رفتارهای انحرافی و پیامدهای ذکر شده، اشاره کرد. لذا با توجه به اهمیت این مسئله که البته در نظام مراقبت سلامت مغفول واقع شده و نظر به اینکه مطالعه ای در این زمینه در کشور ایران و بر روی پرستاران انجام نشده، لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین میزان طردشدگی در محیط کار و عوامل تعیین کننده آن در پرستاران شاغل در مراکز آموزشی درمانی دانشگاه علوم پزشکی تبریز در سال 1396 صورت خواهد گرفت.