مقایسه تجویز اینترانازال و سیستمیک سربرولایزین بر اختلال یادگیری و حافظه ی باز شناختی در مدل پیری ناشی از دی-گالاکتوز در موش کوچک آزمایشگاهی

مجریان: سعید صدیق اعتقاد , مهناز طالبی

خلاصه روش اجرا: با افزایش سن بسیاری از بیماری ها از جمله دیابت، بیماری های قلبی عروقی و عصبی افزایش پیدا می کنند. یکی از جنبه های مهم در روند افزایش سن، پیری مغز است که می تواند موجب اختلالات رفتاری مانند زوال عقل شود. بطور کلی جایگاه اصلی یادگیری و حافظه بازشناختی در هیپوکامپ و کورتکس مجاور ناحیه شیار پاراهیپوکمپ بوده که مواردی از جمله مرگ نورونی و آپوپتوز که در اثر پیری مغز ایجاد میشوند موجب تخریب و آسیب این نواحی و زوال عملکرد شناختی در روند پیری پاتولوژیک می شوند. تزریق سیستمیک و مزمن دی گالاکتوز با ایجاد استرس اکسیداتیو و مرگ نورونی میتواند ویژگی های پیری را تقلید کند، از طرفی سربرولایزین ترکیبی نوروپپتیدی تشکیل شده از فاکتور های نوروتروفیک می باشدکه می تواند مانع از مرگ نورونی شده و باعث بهبود اختلالات عملکرد شناختی گردد. از طرفی چگونگی رساندن یک دارو به یک مکان و هدف خاص در بدن بدون درگیری مناطق دیگر یکی از چالش برانگیزترین مشکلاتی است که پزشکی مدرن با آن مواجه میباشد و از طرفی تجویز اینترانازال میتواند داروها را با حداقل اثرات محیطی به سیستم عصبی مرکزی تحویل دهد. این مطالعه به منظور بررسی تاثیر تجویز سیستمیک و اینترانازال سربرولایزین بر اختلالات یادگیری و حافظه ی باز شناختی و آپوپتوز ناشی از دی گالاکتوز طراحی شده است. مطالعه ی تجربی حاضر بر روی نود موش نر BALB / c در سن 8 هفته و وزن 25-30 گرم که در دو گروه شاهد (15=N) و گروه پیر(75 =N) قرار خواهند گرفت و گروه شاهد به مدت هشت هفته از طریق زیر جلدی (s.c.) نرمال سالین (0.2 میلی لیتر / حیوان) و گروه پیر D-گالاکتوز (100 میلی گرم / کیلوگرم / روز) دریافت خواهند کرد و گروه پیر خود به پنج زیر گروه تقسیم خواهد شد که هر گروه روزانه و به مدت هشت هفته تحت تزریق صفاقی نرمال سالین رمال سالین (0.2 میلی لیتر / حیوان) یا سربرولایزین (1، 2.5 و 5 میلی لیتر/کیلوگرم) یا تجویز داخل بینی سربرولایزین (1 میلی لیتر/کیلوگرم) قرار خواهند گرفت. در پایان میزان یادگیری و حافظه بازشناختی با استفاده از روش NOR و میزان آپوپتوز در گروه های مختلف با استفاده از روش TUNEL و کیت های مربوطه ارزیابی میگردد.