اندازه گیری حل پذیری ناپروکسن در مخلوط آب+کمک حلال

برای مشاهده اثردرمانی ازیک فرآورده دارویی جامدباید ابتدا درمایعات بدن حل شود تا بتواند جذب و وارد گردش خون شود.پس قدم اول درایجاد هرگونه اثردرمانی از یک دارو انحلال آن میباشد.اما از آنجایی که بیشترداروهای مورداستفاده محلولیت آبی کمی دارند بنابراین بهبود این ویژگی درایجاد اثربخشی بهترو بیشترداروها اهمیت بسزایی دارد.روشهای مختلفی برای افزایش محلولیت داروها وجود دارد که یکی از این متدهای ساده ومناسب استفاده ازیکسری حلال های مجاز وغیرسمی درمقادیر مناسب مثل اتانول، پلی اتیلن گلیکول و...برای اصلاح محلولیت میباشد.دراین طرح حل پذیری داروی ناپروکسن بررسی شد.ناپروکسن یک داروی ضددرد وضدالتهاب میباشد که دربالین برای دردهای دندان،تاندونیت ودردهای عضلانی استفاده میشود.دراین مطالعه محلولیت ناپروکسن درنسبتهای مختلفی ازحلال آب وکمک حلال های اتانول پروپیلن گلیکول اندازه گیری شدکه اتانول وپروپیلن گلیکول جزءپرکاربردترین حلال های مورداستفاده درداروسازی میباشندوطبق نتایج بدست آمده ماگزیمم محلولیت ناپروکسن در نسبت جرمی 10%آب 80%اتانول 10%پروپیلن گلیکول حاصل شدودرنهایت نتایج حاصله بصورت ریاضی مدل بندی گردید

در فرایند کشف و توسعه فرمولاسیون¬های داروئی محلولیت یک پارامتر مهمی محسوب می¬شود که نفوذپذیری و اثردرمانی داروهای با حل پذیری آبی پایین را تحت تاثیر قرار می¬دهد. ناپروکسن به عنوان داروی ضد درد و ضدالتهاب به دلیل داشتن دوحلقه بنزن درساختارش محلولیت آبی پایینی دارد. با استناد به روش های ارائه شده در منابع، کوسولوانسی یکی ازساده ترین روش ها برای افزایش محلولیت میباشد. اما در برخی موارد رسیدن به سیستم حلال مناسب زمانبر و هزینه¬براست برای حل این مشکل میتوان از مدلهای ریاضی ارائه شده برای محلولیت مثل مدل جویبان-آکری استفاده کرد. دراین مطالعه محلولیت ناپروکسن در سیستم حلال 3تایی آب اتانول پروپیلن گلیکول بررسی شد و نتایج نشان داد که هرچه میزان دما و درصداتانول افزایش می یابد به تبع آن محلولیت هم زیاد میشود و بیشترین میزان محلولیت ناپروکسن دردمای 40درجه وسیستم حلال 10%جرمی آب 80%اتانول 10%پروپیلن گلیکول حاصل شد. در نهایت داده های تجربی با استفاده از مدل جویبان-آکری و جویبان-آکری-وانت هوف همبسته و پیش بینی شدند.