طراحی و روان­سنجی ابزار سنجش حساسیت فرهنگی پرستاران در مراقبت از کودکان بیمار

حساسیت فرهنگی، یکی از اجزای اصلی مراقبت خانواده محور بوده و موجب رضایت و تبعیت از درمان می شود. علی رغم اهمیت حساسیت فرهنگی در مراقبت، این مفهوم در زمینه اجتماعی – فرهنگی پرستاری کودکان واضح نبوده و ابزاری برای اندازه گیری آن موجود نیست. هدف این مطالعه، طراحی و روان سنجی ابزاری برای سنجش حساسیت فرهنگی پرستاران در مراقبت از کودکان بیمار، در ایران می باشد. مطالعه حاضر به روش پژوهش ترکیبی، با طرح متوالی اکتشافی، در دو بخش: الف-تولید ابزار با مطالعه کیفی (مصاحبه با 25 پرستار و 9 والد کودک بستری و تحلیل محتوای قراردادی) و ب-روانسنجی ابزار تدوین شده با مطالعه کمی روش شناسی( پایایی همسانی درونی، روایی سازه تحلیل عاملی و همگرایی و پایایی ثبات ابزار) انجام شد. ابزار با 34 عبارت در ابعاد درک مشترک، آگاهی از مصادیق فرهنگی کودک/خانواده، توجه و ارزش گذاری به فرهنگ کودک/خانواده، انطباق مراقبت و فرهنگ کودک/ خانواده و ارتباط بین فرهنگی تولید و روایی و پایایی آن تایید شد. با سنجش حساسیت فرهنگی پرستاران در مراقبت از کودکان توسط ابزار اختصاصی، می توان میزان آن را به صورت دقیق تر تعیین نمود. تقویت مهارت های مراقبت توام با حساسیت فرهنگی با توجه به توسعه اخیر گردشگری سلامت و تنوع فرهنگی مددجویان کودک و خانواده مهم می باشد. امکانات ترجمه کلامی و تهیه راهنماها و آموزشها به چند زبان، همچنین آموزش در دوران دانشجویی و برگزاری کارگاههای آموزشی ضمن خدمت برای پرستاران جهت طراحی برنامه مراقبتی مناسب در این راستا می باشند.